I Love You

Miskipun nenek moyang aku datang dari Tanah Besar China, tetapi jiwaku tetap Anak Jati Malaysia. Aku tidak tahu menyanyikan lagu kebangsaan China, bendera merah berbintang lima tidak bermakna kepada aku.

Tanahairku tetap Malaysia, Jalur Gemilang tetap bendera kebangsaanku terbangga. Ini hakikat sebenar, tiada sesiapa boleh menafikannya. Zaman aku tidak lagi sama. Aku tidak lagi hendak kembali ke Tanah Besar China. Situ bukan tanah airku, situ begitu asing kepada aku. Sebahasa tidak sebunyi, sewarna tidak sehati.

Hubungan antara orang Cina dengan orang China hanya tinggal budaya dan sejarah lampau sahaja. Sejarah baru orang Cina Malaysia bermula apabila tongkang-tongkang mula berlabuh di perlabuhan Melaka.

Dulu aku tak faham, kenapa ada orang merasa lebih mesra dengan pendatang baru yang menyeberangi selat Melaka dibandingkan dengan pendatang yang menyeberangi Laut China Selatan berdekad tahun dahulu.

Tidakkah kita mengharungi segala yang berlaku di bumi tercinta ini sejak 50 tahun dahulu? Tidakkah kita berkongsi sebutan bahasa yang sebunyi? Kenapa? Kenapa ada pula orang lebih sudi berkongsi kejayaan dengan pendatang yang hanya datang kebelakangan ini? Takkanlah kamu lebih suka melaungkan “Malaysia Bisa” berbanding dengan “Malaysia Boleh”?

Aku sangat faham, di mana bumi dipijak, si sana langit dijunjung. Aku tak pernah mengharapkan orang China datang menyelamatkan aku kalau ada orang cuba memandikan kerisnya dengan darahku. Bagi orang China, “Inikan hal keluarga orang lain.”

Jangan hambat aku lagi. Walaupun ada sebangsaku yang berhijrah, bukannya bencikan negara, tetapi cemus dengan airmuka ahli politik yang kurang ajar. Bumi ini telah dicemari politik, taktik kotor politik membina jurang yang dalam. Kedalaman ini cukup untuk menembusi bumi tercintai ini, kepada dua bahagian, bumi dan non-bumi....

Aku harap kita semua dapat membezakan antara “Negara” dan “Kerajaan”. Aku cintakan Negara, tetapi jangan paksa aku mencintai kerajaan yang tak guna. Kerajaan tidak seerti dengan Negara.

Selamat menyambut Hari Kemerdekaan ke-50, Malaysiaku tercinta!

荒謬

曾經迷魂黨縱橫大馬，很多安娣都中了招。這些中招過程幾乎千篇一律，在短短幾分鐘的交談之間，忽然一陣氣味傳來，就會懵懵懂懂，將自己畢生儲蓄拱手交給認識不到幾分鐘的人。

我曾經懷疑這些受害者的定力，也絕對懷疑是他們自己的無知與貪婪才會使之上當受騙。但是自從我認識了迷幻黨的始祖－－Jean Baptiste Grenouillea之後，我再也不敢小看迷魂藥的威力了。

要知道真正有威力的迷魂藥，不只能讓你破財，還能讓你寬衣解帶，在大庭廣眾下集體性交。坦白說，要是我在場，不必甚麼迷魂藥，我自動會加入盛況。

這部荒謬的片子，好或爛，見仁見智。但是若真有此一事，造藥功夫失傳，還真是太可惜了。

感恩的豬

有人因為把國歌用在創作裡，背負了侮辱國家的罪名。不單如此，有關當局也斷定他侮辱了回教，更破壞了種族和諧，必須道歉。

『被侮辱者』的抨擊聲音，有如萬箭齊發，一併射向他。每個人有不同的角度看待這個事件。他的創作，有沒有侮辱成份，見仁見智。

或許他沒有小心處理『敏感』成份的創作．但是所引發的後續爭論，卻可以讓我們看清楚大馬華人的處境。我們與當年的印尼華僑，根本沒甚麼兩樣。

這個事件，足以讓他人對我們喊打喊殺，排華意識永遠潛伏在部份馬來族群的內心。對他們而言，我們只是不懂得感恩的豬，人人得而誅之。

兩極端

一個國家的素質，可以從簡單的兩個東西看得出來，一個是公廁，另外一個是公共交通系統。

今天這一篇，先給大家來客開胃菜，關於公廁裡的馬桶。

照片裡，是個先進的馬桶。大完便，可以按個鈕，讓它幫你清洗屁股，可以選擇直射或者是花灑式，水的衝力相當強。

這種馬桶，會有兩種極端用戶群，一群極度喜歡，另外一群會相當抗拒。喜歡肛交的屬于前者，後者就是有痔瘡的人。

低智商

整個事件，有如裹腳布一樣長和臭，不知道該從何說起，省略無謂的內容，簡略的發洩一下就好。

前幾天，在返家途中接到某人的電話，恰好地鐵快要進入隧道，因為信號不是很好，就告訴他遲一些再打給我。

沒想到過了幾天，有人告訴我，那個人投訴說我欺騙了他。說甚麼我謊稱在開會，明明就聽到背景聲音是在地鐵裡。

也許真的是電訊公司信號的問題，也許是那個人在顛倒是非，把一句簡單的話複雜化。我無從證實我沒說過我在開會這回事，坦白說，對我也懶的多加解釋。

聽了這些話，其實我很生氣。不是生氣被告狀，而是生氣講這句話的那個人，需要如此詆毀我的智商嗎？我會愚笨到說這種低能謊言嗎？有來電顯示服務，我根本就可以拒聽一些無聊來電，又何必去撒白癡謊言。

賠錢貨

最近出席了親戚女兒的婚宴，如果她所炫燿的女婿家庭背景是真的話，那麼這位親戚的女兒真的很本事，能夠幫她媽媽釣到如願的金龜。

曾經，在華人家庭出世的嬰兒，是個女孩的，她就得背負著『賠錢貨』這個名詞。傳統的觀念，嫁出去的女兒如同潑出去的水。養了十多年，嫁了出去就便宜了夫家。

坦白說，『女兒＝賠錢貨』這個方程式，不管以前或現在，都有點不符合邏輯。先不說聘金和嫁妝，單是夫家接手養媳婦，長年累月下來，這筆賬就不是那麼簡單。

不必我說得那麼詳細，大家都知道以簡單的算法，女兒未必是賠錢貨，除非男方願意當小白臉，搞不好賠錢的反而是有小鳥的那個。更何況現今社會，怕老婆的男人多不勝數，賠錢的誰，大家都心裡有數。

說狠話

新加坡《我報》，是本地第一份免費的中文報紙。剛開始的時候，我對它是充滿期待的。偶爾在地鐵站看到有人在派報人還沒來之前就在排隊等待，總覺得新加坡華文有救了。

曾經何時，只要我出門遲了一些，就拿不到報紙。可是最近，感覺越來越少人拿，或許是數量增加了我不知道。反觀另外一份免費的英文報TODAY，人龍可以轉了好幾圈。可謂生意興隆，門庭若市。

《我報》的讀者不多，也許是新加坡熱愛中文的人不多。但是我卻認為真正的原因是本身內容所導致。翻開《我報》，時事報導佔的篇幅是少之又少，勉強跟的上時事腳步的是那娛樂新聞。辦報的方向，跟一些小報根本沒甚麼分別。

雖然目標是鎖定初級華文程度的讀者群，但絕不應該讓內容和中文程度掛勾。小版報紙，不一定就是小報。若是以此區分，把話說得狠一點，那《我報》應該只可以和555簿子一樣小。